Archief

An Elephant in My Kitchen

sep4

Françoise Malby-Anthony zet alles op alles om de olifantenkudde, haar kudde, te beschermen en de droom van haar overleden man Lawrence waar te maken. 

An Elephant in my kitchen is een boek dat me lang bij zal blijven, ontroerend (de emoties van olifanten en hun onderlinge omgang), huiveringwekkend (voor wat betreft de wreedheid van jagers) en meeslepend!

Het verhaal van Lawrence Anthony (†) en Francoise Malby-Anthony is het bewijs dat een druppel op een gloeiende plaat weldegelijk het verschil maakt.

Boekquote: “I don’t believe in the clichéd platitude that everything happens for a reason but I believe with all my heart that, when tragedy hits, we have to find a way to give it reason. To do our best to let good come out of it.”

Recensie Jo Malone, Daily Express: Het meest magische boek over de Afrikaanse bush sinds Born Free.

Recensie Daily Mail: Een prachtig liefdesverhaal tussen mensen en de majestueuze olifanten.’

Boek informatie: ‘Francoise Malby-Anthony had nooit verwacht verantwoordelijk te zijn voor een kudde olifanten met een onrustig verleden. Een chique Parisienne, haar leven veranderde voor altijd toen ze verliefd werd op de Zuid-Afrikaanse natuurbeschermer Lawrence Anthony. Samen richtten ze een wildreservaat op, maar na de dood van Lawrence werd Francoise geconfronteerd met de ontmoedigende verantwoordelijkheid om Thula Thula zonder hem te runnen. Stropers vielen hun neushoorns aan, hun beveiligingsteam wilde geen bevelen aannemen van een vrouw en de autoriteiten dreigden hun geliefde olifantenfamilie te roven. Bovendien vond de kuddes pittige nieuwe matriarch Frankie haar niet leuk. In dit hartverwarmende en ontroerende boek beschrijft Francoise hoe ze vocht om de kudde te beschermen en om haar droom om een opvangcentrum voor dieren in het wild te bouwen waar te maken.

‘The most magical book about the African bush since Born Free’
Bezoek hier de website van Francoise Malby-Anthony

De instrumentalist. Harriet Constable

mei20

Harriet Constable over de inspiratie om het verhaal van Anna Maria te vertellen

‘Zonder een groep weesmeisjes, getekend door hun misvormingen of handicaps en voorbestemd om te verdrinken in de Venetiaanse kanalen, had Vivaldi nooit enkele van de beroemdste muziekstukken ter wereld kunnen componeren. Die gedachte greep me meteen. Hoe meer onderzoek ik deed, hoe vaker de naam van Anna Maria boven kwam drijven. Ze was cruciaal voor zijn werk, zijn favoriete leerling en overduidelijk een enorme inspiratiebron. Voor mij voelde Anna Maria als het symbool van de honderden bijzondere meisjes die Vivaldi heeft onderwezen.’ Bron: uitgeverij Libris 

Mijn mening

Anna Maria had geen familie of bezit, maar wat ze in overvloed had, was talent, vindingrijkheid (bij gebrek aan kunnen lezen dacht ze in kleuren, beelden en geluiden en ze liet zich leiden door haar lichaam in de maat van de muziek) en ambitie. Hier werd het extra interessant voor mij, want zelf redelijk a-ritmisch helaas. (Via Les van Jara leer ik nu ritme te voelen en te spelen.)

Haar talent bleef niet onopgemerkt; haar muziekdocent Antonio Vivaldi ontfermde zich muzikaal over haar en onder zijn begeleiding groeide haar talent, net zoals later ook haar roem zou stijgen. Het najagen van haar ambitie ging echter niet zonder daar ook een prijs voor te moeten betalen, het stelde alles wat ze liefhad op de proef.

Hoewel de roman kinderlijk overkomt qua taalgebruik en vertelwijze, vond ik het toch boeiend vanwege de beschrijvingen van hoe je muziek kunt horen, voelen, uitbeelden, lezen en schrijven, en vanwege het tijdsbeeld van Venetië in de achttiende eeuw. Dit wordt zo beschreven dat je je af en toe tijdens het lezen in een schilderij van Bob Ross waant; laagje voor laagje worden de waargebeurde levensgeschiedenis en de sociale en muzikale ontwikkeling van de wees Anna Maria della Pietà tot leven gebracht. Het is alsof Anna Maria speelde en componeerde op bewegende kleuren, die ze uitvoerend ook zo voor zich zag. Al met al dus een aanrader, al was het maar omdat een naam, een vrouw, voor de vergetelheid bewaard is gebleven en erkenning haar ten deel valt.

De instrumentalist is een historische (debuut)roman van Harriet Constable: “Geschiedenis blijft leven in de verbeelding. Het blijft leven in wat we schrijven.”

Boekquotes:

“Dit meisje had noten voordat ze woorden had, en die noten hebben altijd ook kleur gehad”. 

‘Een componist is vertaler. Verbindt mensen met datgene waar ze geen uitdrukking aan kunnen geven. Datgene wat ze misschien niet eens weten.’

 ‘Ik zal niet stilletjes verdwijnen in de afgrond.’ 

*Vivaldi (1678–1741, virtuoze Italiaanse componist & violist, bekend geworden van o.a. Gloria in D en De Vier Jaargetijden). Vivaldi was ook wel bekend als ‘De Rode Priester’, verwijzend naar zijn vurige haarkleur. Hij werd beroemd als vioolleraar aan het Pio Ospedale della Pietà, een weeshuis voor meisjes, in Venetië, waarvoor hij honderden concerten componeerde.

Tekst loopt door onder media

Tekst loopt door onder media

Recensies

‘Rijk gelaagd en barstensvol detail. Harriet Constable heeft haar hoofdpersoon echt tot leven gekust. Een betoverend epos over een vrouw met grootse dromen, in een tijd waarin er voor een weeskind weinig hoop bestond. Anna Maria is een personage dat je niet snel zult vergeten.’ – The New York Journal of Books

‘Een wervelwind van overweldigende, duizelingwekkende ambitie en kracht. Het ware verhaal van Anna Maria’s strijd om haar buitengewone talent te verwezenlijken is spectaculair beschreven – dit is historische fictie zoals het bedoeld is.’ – Mail on Sunday

‘Harriet Constable’s indrukwekkende debuut laat het Venetië van de achttiende eeuw kleurrijk tot leven komen. Ze vertelt niet alleen een verslavend verhaal over rivaliteit en ambitie – ze redt ook een geniale en onterecht vergeten vrouw uit de prullenmand van de geschiedenis.’ – The Sunday Times, Best Historical Fiction

Al het blauw van de hemel

mei17

Al het blauw van de hemel. 
Een mooie debuutroman van Mélissa Da Costa, uitgegeven in eigen beheer. 
Het boek is tot stand gekomen na uitgebreid onderzoek naar jongdementie.

Bestsellerauteur Mélissa Da Costa
‘Ik wantrouwde de elitaire boekenwereld, maar ik wist dat ik lezers recht in het hart kon raken’
Bron: Het Parool

Het verhaal

Wanneer bij Emile jong-alzheimer wordt vastgesteld, besluit hij zijn veilige maar verstikkende omgeving achter zich te laten. In een impuls koopt hij een camper en plaatst een oproep voor een reisgenoot. De mysterieuze Joanne reageert. Samen beginnen ze aan een onverwachte roadtrip die hen confronteert met herinneringen, verlangens en de vraag hoe je verder leeft wanneer de toekomst zo onzeker is.


Wat vond ik ervan
Dit boek was totaal niet wat ik ervan verwacht had. Ik had een serieus boek verwacht, en inderdaad, het onderwerp jeugddementie is een zwaar onderwerp, maar afgezien van het kinderlijke taalgebruik in het begin werd ik gaandeweg toch steeds meer in het verhaal getrokken. Ik vond het een schrijfstijl die je meeneemt op reis en na afloop ook niet direct weer achterlaat. Enigszins storend vond ik wel dat het verhaal eerst voornamelijk over Emile ging en dan, bam, werd de lezer abrupt naar het verleden van Joanne verplaatst. Vanaf daar vond ik het verhaal enigszins stroperig verdergaan. Wat op zich verder niets afdoet aan het belang, in welke vorm dan ook, van het verspreiden van meer kennis over de ziekte jongdementie. Nog een klein minpunt ook bij de luisterboekversie van deze roman: het is lastiger op te merken wanneer er geswitcht wordt tussen het heden en het verleden van beide hoofdpersonen: Emile en Joanne.

Enkele citaten en quotes uit het boek
De landschappen waren als een strijkstok die mijn ziel bespeelde.
~
Ik wilde spreken over de dood, maar zoals gewoonlijk kwam het leven tussenbeide. Met een tevreden glimlach bekijkt ze de zin. Ze wilde niets verdrietigs opschrijven. Ze wilde gewoon een zin die Tom later zou kunnen lezen en dan begrijpen dat de dood geen ramp is. Dat hij deel uitmaakt van het leven en je hem moet aanvaarden. Ze wilde een paar woorden opschrijven die een glimlach zouden oproepen en duidelijk zouden maken dat het leven altijd aanwezig is, overal.
~
Het meest tragische afscheid is afscheid dat nooit plaatsvindt.
~
Mensen zijn als glas-in-loodramen.
Ze schitteren en stralen wanneer de zon schijnt,
maar wanneer de duisternis invalt,
Is hun schoonheid alleen zichtbaar als er een licht van binnenuit schijnt.
– Elisabeth Kübler-Ross

Weetje
Er is ook een musical gemaakt van dit boek. Hier lees je meer over het theaterstuk.

Uitgeverij Bruna over Mélissa Da Costa
Mélissa Da Costa is een succesvolle Franse schrijfster van romans. Ze staat bekend om haar ontroerende, hoopvolle verhalen waarin thema’s als verlies, herstel, natuur en persoonlijke groei centraal staan.


Haar boeken op juiste volgorde
Da Costa heeft acht boeken gepubliceerd, waarvan vier in het Nederlands:
1) Al het blauw van de hemel, debuutroman
2) De dagen die komen
3) Waar de zon de sneeuw raakt
4) Als dromen fluisteren
De boeken zijn verkrijgbaar als pocket en e-book en zijn zelfstandig van elkaar te lezen. 

Boektrailer

 Een tweede kans voor Missy. Beth Morrey

feb19

Een tweede kans voor Missy, auteur Beth Morrey, is een mooie debuutroman en Sunday Times-bestseller. 📚 

Op de achterflap staat te lezen: ‘Een roman die doorspekt is met liefde, verlies en eenzaamheid, maar vooral met hoop. Een aangrijpend maar ook enorm feelgood ‘coming of old age’-verhaal.’

Ik moest er even inkomen. Het hoofdpersonage leek me een beetje een saai en grauw personage, maar het veranderde al snel in een veelzijdiger verhaal, met ook een min of meer verrassend eind.

Boekcitaat: ‘Silvia had een verrukkelijk talent voor Philia, de moedigste van alle Griekse liefdes, namelijk de liefde voor jezelf. Een veel verfijndere eigenschap dan narcisme waarmee het vaak verward wordt. Zoals ik het zag, was een narcist iemand die alleen maar naar zichzelf staarde in een vijver. Iemand met Philautia spetterde genoeglijk in het water rond en vroeg anderen erbij te komen. Mensen die zichzelf echt graag mochten, bleken veel meer ruimte voor vriendschap te hebben. Ruimte om mensen binnen te laten. Misschien was ik daarom in het verleden altijd nogal op mezelf geweest. Maar ik vond het een prettige gedachte dat ik nu eindelijk mijn teen in het water stak.’ 📘